ODPOWIEDŹ:

Przywrócenie terminu jest to instytucja procesowa, której celem jest ochrona uczestnika postępowania przed negatywnymi dla niego skutkami uchybienia terminowi do podjęcia danej czynności prawnej. Podstawową przesłanką przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej jest fakt, iż nie dochowanie terminu przez stronę nastąpiło nie z jej winy.
Przywrócenie terminu występuje w wielu postępowaniach, jednak występują pewne odrębności w zakresie przywracania terminu do dokonania czynności procesowej. Cechami wspólnymi instytucji we wszystkich procedurach jest:

ˇ      złożenie wniosku o przywrócenie terminu przez uprawniony podmiot,

ˇ      brak winy w uchybieniu terminowi,

ˇ      wniosek musi zostać wniesiony w ustawowo określonym terminie, liczonym od dnia ustania przyczyn uchybienia,

ˇ      jednocześnie z wnioskiem należy dokonać czynności procesowej, dla której określony był termin.

            Zgodnie z treścią artykułu 126 § 1 Kodeksu Postępowania Karnego jeżeli niedotrzymanie terminu zawitego nastąpiło z przyczyn od strony niezależnych, strona w zawitym terminie 7 dni od daty ustania przeszkody może zgłosić wniosek o przywrócenie terminu, dopełniając jednocześnie czynności, która miała być w terminie wykonana; to samo stosuje się do osób nie będących stronami.

            W kwestii przywrócenia terminu orzeka postanowieniem organ, przed którym należało dokonać czynności (artykuł 126 § 2 Kodeksu Postępowania Karnego). Na odmowę przywrócenia terminu przysługuje zażalenie.

            Jak wynika z artykułu 127  Kodeksu Postępowania Karnego wniosek o przywrócenie terminu nie wstrzymuje wykonania orzeczenia, jednakże organ, do którego wniosek złożono lub organ powołany do rozpoznania środka zaskarżenia może wstrzymać wykonanie orzeczenia’ odmowa wstrzymania nie wymaga uzasadnienia.